Proud Mary’s millet and sundried tomato scones

imageScroll down for English version

Vandaag wil ik het hebben over schaamte. Waarom? Daarom! Nee, da’s flauw. Ik wil het erover hebben omdat ik ergens mee zit. Iets waar ik me voor schaam. Iets wat ik vind dat ik allang had moeten hebben, zijn, bereiken en nog niet heb, ben of heb bereikt. Deze schaamte van mij is verpletterend. Het houdt me dag en nacht bezig tot op het punt dat ik me daar weer over schaam. Ha, je denkt nu vast bij jezelf: ,,Vrouwtje, zoek in Godsnaam een psychiater, schrijf hier gewoon je lekker recept op en laat mij verder met rust!” Maar sorry, dat gaat ‘m vandaag niet worden. Zoals jullie inmiddels weten als ik iets kwijt moet, moet ik het kwijt. En tot dat ik het kwijt ben gaat niemand lekker zitten smikkelen. Is dat duidelijk! Oeps, ik geloof dat een psychiater helemaal niet zo een slecht idee is…..

Maar wees eerlijk. Ik kan toch niet de enige zijn die met met dit probleem kampt? Is er dan helemaal niets waar jij je over schaamt? En als het antwoord nee is, moet ik je namens alle menselijke wezens vriendelijk verzoeken om onmiddelijk terug te keren naar je eigen planeet. En daarom leek het me redelijk om een open discussie over dit onderwerp met jullie aan te gaan. Waarom schamen we ons? Hoe houdt deze schaamte ons tegen? Is onze schaamte terecht en hoe komen we er vooral zo snel mogelijk vanaf?

Ik hoorde ooit de mooie uitdrukking dat iemand niet vergeven neerkomt op zelf gif innemen en dan hopen dat een ander er aan dood gaat. Volgens mij is schaamte een zelfde soort vergif maar nóg dodelijker. Wanneer we ons ergens over schamen heeft dat namelijk bijna altijd te maken met wat anderen over ons (zullen) denken. We maken onszelf gek door iemands anders gedachtes voor hem of haar te bedenken. Ze zal wel denken:,,Jeetje, wat een dikke kont heeft zij.” of ,,Kan ze nou echt niets beters bedenken dan dat suffe recept.” of ,,Heeft ze nou nog steeds geen vriend/koopwoning/siliconen.” En zo gaan we maar door en door met bedenken wat de ander wel niet denkt. Elizabeth Gilbert, schrijfster van de bestseller Eat Pray Love zegt:,, What others think of me is none of my business.” En zo is het maar net. Het is al vermoeiend genoeg om mijn eigen gedachten bij te houden, laatstaan daar de gedachtes van nog honderden andere mensen bij te moeten verzinnen.

imageDaarbij komt dat als ik heel eerlijk kijk naar wat er in mijn eigen koppie omgaat het eigenlijk zelden voorkomt dat ik me überhaupt met iemands anders kont, recept, vriend, koopwoning of siliconen bezig hou. Ik begrijp dat ik wellicht niet het doorsnee prototype mens ben. Nou ja, hoe zo niet eigenlijk? Ik heb 2 benen, 2 armen, een kop vol met zorgen en een hart vol verlangens. Meer mens dan dat wordt je eigenlijk niet volgens mij. Dus zou dat heel misschien hypothetisch kunnen betekenen dat andere mensen zich andersom ook niet of nauwelijks met mij bezig houden??? Bing bing moment! Dat zou héél goed kunnen. Dus als ik me ergens over schaam omdat ik denk dat anderen er over zouden kunnen vallen en ik er nu achter ben dat feitelijk niemand zich  al te lang met mij bezighoudt, wat valt er dan nog om me over te schamen???

Blij dat dat uit de weg is. Wat eten we vandaag?

Vandaag eten we een heerlijkheid waar ik me alles behalve voor schaam. Sterker nog, ik ben er mega trots op! Het zijn kleine hartige gelukskussentjes die ik bedacht toen ik voor de pers presentatie van het bioligisch cosmeticamerk Madara uit Letland een geheel veganistisch ontbijtje moest serveren. Ze zijn perfect als onderdeel van een superlange herfstbrunch of high tea. De scones zijn lekker pittig door de mosterd, zongedroogde tomaatjes,  en salie en knapperig door de gierst. Het is trouwens aan de gierst en kokosolie te danken dat je nog  heel lang na het eten hiervan je verzadigd en voldaan voelt, en niet zwaar of misselijk zoals bij de meer traditionelere zoete scones vaak het geval is. De edelgist geeft het de hartige smaak die je bijvoorbeeld van parmezaanse kaas krijgt.

imageDoor de verkoelende kokosolie is het een perfecte snack voor Pitta.  Maar als je weet dat je Pitta uit balans is kun je de verhittende mosterd weglaten. Vata kan deze met ghee en koe-of geitenmelk maken in plaats van de (gestolde en gesmolten) kokosolie en kapha zou zonnebloemolie en soyamelk kunnen gebruiken.

imageHartige scones met gierst , zongedroogde tomaatjes en salie

(voor 12 stuks)

  •  150 gram speltmeel
  • 1/3 eetlepel bakpoeder
  • 1/3 theelepel baksoda
  • 1/4 theelepel himalayazout
  • 1 theelepel gemalen lijnzaad
  • 1/2 theelepel gedroogde salie
  • 40 gram kokosolie (gestold)
  • 240 ml kokosmelk
  • 30 gram mosterd
  • 45 ml (gesmolten) kokosolie + wat extra om vorm in te vetten
  • 50 gram gierst
  • 42 gram (half)zongedroogde tomaat fijngehakt
  • 12 kleine blaadjes verse salie
  • Edelgistvlokken naar smaak om mee te bestrooien (optioneel)

Extra nodig: Ouderwetse madeleine vormpjes

Verwarm de oven voor op 200 graden. Meng de eerste 7 ingrediënten in de keukenmachine tot het geheel op zand lijkt. Voeg nu de kokosmelk, mosterd en kokosolie toe. Pulseer nogmaals tot een smeuïge massa ontstaat. Schep uit de keukenmachine in een kom en meng met de hand de gierst en zongedroogde tomaat door het mengsel.

Vet de madeleinevormpjes in met kokosolie. Schep ze ¾ vol met het scone mengsel. Bestrooi de scones met wat gistvlokken en druk een salieblaadje erboven op in.

Bak in de voorverwarmde oven in 15 -18 minuten gaar en goudbruin. Laat even afkoelen in de vormpjes voor je de scones eruit haalt en ze verder laat afkoelen op een rooster. Serveer op kamertemperatuur of nog net een beetje warm.

English version

Today I want to talk abour shame. Why? Just because! No, that’s not fair is it. I want to talk about it because it’s bothering me. There are things I am ashamed of. Things that I’ve decided I should have been, had or achieved way back and still am not, have not are did not achieve. This shame of mine can feel crushing at times. It keeps me up all hours of the night, which in turn has me feeling ashamed about me being ashamed all hours of the night. Ha, you think to yourself: Please woman, in Godsname get a shrink. Just right down your cute little recipe and leave me the hell alone!” Sorry, not happening today. As you know by now when my beans need spilling they need spilling. And until they’ve spilt no one is sitting down munching down on goodies. Is that clear! Oeps, maybe a shrink isn’t so bad an idea after all……………….

Hé, but be honest. Am I the only one here dealing with this problem? Have you no shame? And should your answer be no, I must kindly request you to return to your own planet immediately. See! This is why it seems only fair to me for us to have a reasonable conversation on the subject. Why are we ashamed about things? Often even silly things. How is this shame holding us back? Is our shame actually based on anything and how do we get rid of it asap?

I once heard this beautiful analogy that not forgiving someone is like taking poison yourself and hoping for the other person to die. Shame to me is an equally dangerous type of poison if not more deathly. When we are ashamed of something 9 out of 10 times it has to do with what others (might) think of us. We make ourselves crazy by thinking up other peoples thoughts for them. She is probably thinking:,,Jeez, she has a big behind.” or ,,Can’t she come up with a better recipe than this?” or ,,Is she still without a boyfriend/condo/fake boobies?” And on and on we go thinking what someone else might be thinking. Elizabeth Gilbert, author of the bestseller Eat Pray Love, says:,, What others think of me is none of my business.” Amen sister Gilbert! It’s enough of a challenge keeping up with my own thoughts, let alone having to imagine the ones of hundreds of other people.

Coming to think of it, if I am really honest about what’s going on inside my own little cutie pie head I have to admit that it rarely involves someone else’s behind, boyfriend, condo or boobies. I admit that perhaps I am not the average human being. Actually, why the hell not? I have 2 legs, 2 arms, a head filled with worries and a heart overflowing with desire. They don’t make them more human than that, do they? So hypotheticly speaking this might mean that other humans spend as little time obsessing about my going abouts as I do about theirs??? Bing bing moment! That is most likely true. So, if I am ashamed about something because I worry what others might think about me but have just found out that there is probably not a soul out there who is thinking about me longer than a minute after we have said our goodbys, what the hell am I so ashamed of?????

Glad we got that out of the way. So what are we eating today?

Today we are eating some cute little delicous babies that I am anything but ashamed of. Putting it mildly, I am very proud of them!  I came up with these pillows of happiness when I was commissioned to cater a vegan press breakfast for a gorgeous organic skincare brand from Lavia called Mádara. They would do brilliantly as part of a never ending autumn brunch or high tea to beat the outside chill. The scones get a real savoury kick from the mustard, sundried tomatoes and sage and are super crunchy from the millet. It is the millet and coconut oil that will have you feeling satisfied and happy for hours after eating them, without the wiped out heavy feeling you sometimes get from more traditional sweet scones. The nutritional yeast gives them the hearty flavour you most often get from hard cheeses like parmesan or pecorino.

The cooling coconut oil makes these a great treat for Pitta. But if you know that you suffer from a Pitta imbalanane feel free to leave out the heating mustard. Vata can substitute the coconut oil and milk for ghee and cows- or goats milk. And Kapha may use sunflower oil and soy milk instead.

Savoury scones with millet, sundried tomatoes and sage

  • 150 grams spelt flour
  • 1/3 tablespoon baing powder
  • 1/3 teaspoon baking soda
  • 1/4 teaspoon himalaya salt
  • 1 teaspoon ground up lineseed
  • 1/2 teaspoon dried sage
  • 40 grams coconut oil (cold)
  • 240 ml coconut milk
  • 30 grams mustard
  • 45 ml (melted) coconut oil plus some extra for greasing
  • 50 grams millet
  • 45 grams (half)sundried tomatoes finely chopped
  • 12 smalle fresh sage leaves
  • Nutritional yeast flakes to taste (optional)


Extra: Old fashioned madeleine baking tin

Preheat your oven to 200 degrees. Mix the first 7 ingredients in a kitchen aid until the mixture resembles sand. Now add the coconut milik, mustard and coconut oil. Pulse until you get a smooth paste. Pour this mixture in a big bowl and mix in the millet and sundried tomatoes by hand.

Grease the  madeleine tin with coconut oil. Spoon about ¾ full with the scone mixture. Sprinkle with some yeast flakes and top with a sage leave on top.

Bake in a preheated oven for 15 -18 minutes until done and  golden brown. Leave to cool in the tin for a minute or 5 before removing to let cool on a rack. Serve at room temperature or still slightly warm.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s